Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κύπρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κύπρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 5 Αυγούστου 2009

Ο αυτοκτονικός

Σενάριο 1: Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει ένας τύπος που ονομάζεται Μάριος ο οποίος είναι αυτοκτονικός. Ο Μάριος λοιπόν στέκεται στη μέση του high way, τζιαμε στην έξοδο της Κοκκινοτριμιθιάς περιμένοντας κάποια νταλίκα να ξεκινήσει από παρακείμενο καφενείο και να τον πατήσει. Νομίζω ότι συμφωνούμε όλοι ότι με αυτά τα δεδομένα ο Μάριος είναι απλά αυτοκτονικός, καθώς ξέρει το αποτέλεσμα της πράξης του και επιλέγει συνειδητά να την πράξει. Συνεχίζοντας τον συλλογισμό μας, ας προσθέσουμε ακόμα ένα κομμάτι στο puzzle. Ο Μάριος καθώς στεκόταν στη μέση του αυτοκινητόδρομου παρά την έξοδο της Κοκκινοτριμιθιας, είχε ζωστεί μια ελληνική σημαία (καθώς περίμενε τον νταλικέρη - τον φορτηγατζή σιόρ - να πιει τον καφέ του). Υπάρχει κάποιος η κάποια που διαφωνεί με τον ισχυρισμό ότι ο Μαριος είναι αυτοκτονικός; Υποθετω πως όχι. Η ελληνική σημαία δεν αναιρεί την αυτοκτονικοτητα του Μάριου. Το μόνο ενδεχόμενο που αναιρεί την αυτοκτονικοτητα του είναι να μην αντιλαμβανόταν την επικινδυνότητα του να σταθείς στη μέση του high way, που αυτό σημαίνει ότι ήταν απλά ηλίθιος. Εν ξέρω για σας, πάντως καλύτερα οτιδήποτε άλλο παρά ηλίθιος.

Γιατί όμως ο Μάριος, δεδομένου του σεναρίου μας, είναι ή αυτοκτονικός ή ηλίθιος; Ο λόγος είναι απλός: η πράξη του δεν είχε ούτε κίνητρο, ούτε φόντο για οποιοδήποτε πιθανό αποτέλεσμα πέραν του θανάτου του.


Σενάριο 2: Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει ένας τύπος που ονομάζεται Μάριος. Ο ίδιος Μάριος αλλά σε άλλο σενάριο. Όπως στο προηγούμενο σενάριο που ήξερε ότι αν σταθεί στη μέση του αυτοκινητόδρομου θα καταλήξει ένα με την άσφαλτο, αυτή τη φορά ξέρει ότι αν ανεβεί στον ιστό της τουρκοκυπριακής (παράνομης still) σημαίας θα τον παίξουν σαν τον σιυλλο. Άρα και στις δυο περιπτώσεις ο Μαριος γνωρίζει τις συνέπειες της πράξης του (ίσως η πράξη να προκαλεί τη συνέπεια ή η συνέπεια την πράξη). (Και) σε αυτό το σενάριο ο Μάριος ξέρει εκ των προτέρων το αποτέλεσμα αλλά και οτι η πράξη του δεν πρόκειται να αλλάξει οτιδήποτε. Πάλι υπάρχει το ενδεχόμενο να μην είναι αυτοκτονικός αλλά απλά ηλίθιος. Αν δεχθούμε ότι δεν αντιλαμβανόταν τις συνέπειες της πράξης του, τότε σημαίνει ότι δεν άνοιξε ποτέ του βιβλίο ιστορίας να δει ότι το πιο σημαντικό συμβολο για κάθε πλευρά είναι η σημαία και ότι ενώ οι άνθρωποι μπορεί να πεθαίνουν η σημαία πρέπει να κυμματίζει. Ατε να δεχτούμε ότι ο Μάριος ήταν αγράμματο λαϊκό παιδί (τζίνα της ΕΔΟΝ τζιαι του ΑΓΩΝΑ.... καμία σχέση .. λαϊκό είπαμε) τζιαι ακουστά εισιε τα βιβλία. Τόσες χιλιάδες φορές που έδειξε τον Γλεζο στην τηλεόραση να εξαργυρωνει το κατέβασμα στης σημαίας των Ναζι από την Ακρόπολη εν έτυχε να δει; Εισιε πάντα μαππα στο ΡΙΚ;

Αν προσθέσουμε ακόμα ένα κομμάτι στο δεύτερο puzzle ο Μάριος εκτός από ενδεχόμενος αυτοκτονικός γίνεται και ηλίθιος με περικεφαλαία. Το κομμάτι αυτό συνοψίζεται σε μια πρόταση: «δυο μωρά εμειναν ορφανά από πατέρα».

Να χαίρεστε τον ήρωα σας. Τα φιλία μου, τζιαι φορειτε τα κράνη σας.

buzz it!

Δευτέρα 28 Απριλίου 2008

Ελλάδα η χώρα... ποιου;


Να παρακολουθείς την Ελληνικά πολιτική σκηνή, κάνει καλό στη ψυχολογία. Σαν Κύπριος που μεγάλωσε με το "Δεν ξεχνώ" και κάποιο προσφυγικό κάστρο στα τετράδια του σχολείου είναι λογική η έλλειψη εθνικής αυτοεκτίμησης. Η σχολική ανάλυση του σωστού και του λάθους, με έκαναν κατά καιρούς να νοιώσω θύμα έναντι των Τούρκων θυτών. Σε κάποια φάση σχεδόν να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι πρόσφυγας. Ήταν τότε που αύξησαν τα επιδόματα. Φλυαρώ και δεν το θέλω. Λοιπόν, βλέπω τους καλαμαράες και εκτιμώ τους δικούς μας (ναι, ακόμα και την Αντιγόνη), βλέπω τον Πρετεντέρη και πίνω νερό στο όνομα του Καρεκλά.

Εδώ και κοντά μισό αιώνα έχουν δυο οικογένειες να τους κυβερνούν. Η μια τους έριξε στον εμφύλιο και η άλλη δεν κατάφερε να τον αποτρέψει. Αργότερα μάλιστα, κατά την 20ετή διακυβέρνηση της, πολλοί έβλεπαν τη δικτατορία με πιο καλό μάτι (κάτι σαν τη μάνα που ξυπνά το μωρό της μέσα στη νύχτα και εκείνη αρχίζει να τρέφει συμπάθεια για τη Μήδεια).

Είκοσι χρόνια λοιπόν οι Σοσιαλιστές (ρε κάτι σοσιαλιστές που υπάρχουν στον Ελληνικό χώρο) έκαναν την κομπίνα επιστήμη. Ο αντίλογος είναι προβλέψιμος και γραφικός. Φυσικά και έπιασαν μια διαλυμένη Ελλάδα και την έκαναν χώρα. Αν όμως δεν κατάφερναν να βελτιώσουν την μετεμφυλιακή Ελλάδα, τότε δεν θα ήταν απλά ανίκανοι αλλά καθυστερημένοι. Ήξεραν όμως να μιλούν οι πούστηδες. Ήταν σαν ένα φτωχό που έχει λέγειν και την πέφτει στη μεγαλογκόμενα. Μια χαρά περνούσε ο Έλληνας τότε. Με τη γκρίνια του, την κλάψα, τις τρείς κι εξήντα του, αλλά τουλάχιστον με μία κυβέρνηση με συνέπεια. Κομπίνες; Κομπίνες. Με τάκτ όμως. Θέλει τέχνη αγάπη μου.

Είκοσι χρόνια μετά αποφάσισαν ότι θέλουν κάτι διαφορετικό, κάτι πιο εξότικ. Τη δουλειά του πρωθυπουργού την έδωσαν στον Κωνσταντίνο. Ήταν καιρός να σταματήσει να βυζαίνει δηλαδή. Έκτοτε, κυκλοφορούν με ένα βάζο βαζελίνη. Πονάει βλέπεις. Ασφαλιστικό, ροζ dvd, φωτιές, ντόπες, τα χρέη των ολυμπιακών, οι εργασιακές σχέσεις.. διάλεξε, απ' όλα έχει το πανέρι.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Για να ευαισθητοποιήσω τον Κύπριο αναγνώστη. Την επόμενη φορά που θα δείς τον Δημήτρη ή τον Νίκο στον δρόμο, να τους φιλήσεις το χέρι. Την επόμενη φορά που θα δεις τον Περδίκη, ΜΗΝ τον μουντζώσεις. Αν δε, έχεις την τιμή να συναντήσεις την Αντιγόνη σε κάποιο εστιατόριο, να την κεράσεις ένα μπουκάλι ντον περνιόν από 'μένα. Αν δεις τον Ομήρου, πιθανότατα να μην τον προσέξεις άρα είμαστε καλυμμένοι. Αν δεις τον Μακάριο, κάτι είχε μέσα το ποτό σου.

Politicus

buzz it!